بر روی صندلی روسی قدیمی می نشینم

و چشم می دوزم بر تاریکی ابدی

که تنها روبرویم نیست

تمام زندگی ام را در بر گرفته است.

در نقطه ای که تفاوتی میان چشم بستن و چشم گشودن نیست

و هیچ پرتوی نوری تیرگی سرد اطرافم را نمی شکافد

تنها دلیل موجودیت من

صدای آرام نفس های خواب آلود یک کودک است ....

نوشته فاطمه کمپانی. 19 فروردین 95. روزی که خورشید در خوش یمن ترین مرتبه خود باید باشد و می اندیشم چه شوخی عجیبی است!

ماه هاست که در سکوتی به سنگینی ابدیت

رام بهادور بومجان

در حفره ی درخت کهنسال

رویای بودا را در دل می رویاند.

نمی خورد.

نمی آشامد.

نمی جنبد.

با این حال نیروانا را از او می دزدند

زائرانی که تشنه ی قطره ای نور اند.

نوشته ی فاطمه کمپانی. یازدهم اردیبهشت 95. برای پسر پانزده ساله ای که شاید بودا باشد.

کاخی کشیده بر دل شنزار از جامه ی سیاه درختان بر باره ی بلند کبودش نقشی ز هفت پیکر بی جان در زیر نور ماه فسرده یک سایه ی پلید شبه گون حک می کند بروی شن سرد با داس نقش هیئت شیطان کابوس سرد گردن و زنجیر خاموشی زبان عدالت فریاد خفته در دل هر مرگ آرامش خیالی طوفان حبس است آرزوی رهایی مرده است رقص و شادی و امید ضحاک فتح کرده جهان را خشم است و نفرت و غم و هرمان بدرود ای شقایق خونین بدرود نخل های سبکبار بدرود کودکان طبیعت بدرود عشق و دانش و ایمان. دیگر زمان سلطه ی پوچی است آغاز داستان تباهی ردی نمانده از گل لبخند فریاد، مرگ، هجرت، پایان. نوشته فا

این کمپین مخصوص مشتاقان دور افتاده از کتاب طراحی شده. افرادی که به طور جدی به مطالعه می اندیشند اما با مشکل کمبود وقت مواجه اند. بیست و پنج صفحه در روز به زمان زیادی نیاز ندارد و در عین حال به اندازه کافی زیاد هست که تعداد قابل توجهی کتاب را در طی سال شامل شود. هدف این است که هر روز مقدار معینی مطالعه انجام شود و مطالعه به بخشی از روند زندگی روزانه تبدیل شود. قوانین: ۱. هر روز حد اقل ۲۵ صفحه خوانده شود که البته می شود به دلخواه یا بسته به شرایط مقدار بیشتری هم مطالعه کرد. ۲. خواندن روزانه الزامی است و نمی شود یک روز تعداد صفحات بیشتری مطالعه کرد و یک روز از م

رفته بودم تا ببینمش و بگویم. بگویم که می روم، که از همه چیز گذشتم، که ساعت شنی شکسته است و شن ها را باد دوباره به سمت کویر می کوچاند. سر میز همیشگی نشستم و نوشیدنی همیشگی را سفارش دادم. می دانستم که می آید. به عادت همه ی سه شنبه ها که می آمد و چای عصرانه اش را با همان کیک یزدی های خیلی شیرین می خورد، روزنامه اش را می خواند، و می رفت دوباره سر شیفت. می دانستم که اگر بیاید مرا می بیند و سلامی و بعد می توانم بگویم. بگویم که چهارده سال است که این راز لعنتی راه گویم را بسته و دارد خفه ام می کند. حالا که مریم برای همیشه رفته، حالا که نگار و امیر و حمید را طوفان زمان با